หมวดที่ 4 เตี่ยนฉวนซือ (อาจารย์ถ่ายทอดเบิกธรรม)

กวนเซิ่งตี้จวิน เมตตา :
ประทานไว้เนื่องในโอกาสประชุมธรรม 2 วัน  ณ พุทธสถานไท่ฮว่า   จ.ราชบุรี 
วันอาทิตย์ที่  27 พฤศจิกายน   พ.ศ.2554
สายธรรมฟาอีฉงเต๋อ



     เดินยากก็ต้องเดิน  ทำยากก็ต้องทำ ปณิธานมุ่งมั่น  เพื่อเวไนยได้หลุดพ้น น้อมรับพระโองการฟ้า  เป็นตัวแทนพระวิสุทธิอาจารย์ พึงสำนึกรู้ภาระหน้าที่อันศักดิ์สิทธิ์ ถ่ายทอดวิถีธรรม  ฉุดช่วยมวลเวไนยให้พ้นจากทะเลทุกข์  ปรกธรรมแผ่ทั่วสิบทิศ

     ดื่มน้ำรำลึกต้นธาร ประพฤติตนเป็นต้นแบบ เอาคุณธรรมเป็นฐาน พุทธจริยระเบียบต้องเคร่งครัด สำรวมตนบำเพ็ญภายในภายนอก สามชัดเจน สี่เที่ยงตรง เอาใจฟ้ามาดำเนินกล่อมเกลาชน ด้วยการกระทำต้องมีทัศนคติที่เที่ยงตรง เพื่อความก้าวหน้ายั่งยืน พร้อมพิทักษ์รักษาอาณาจักรธรรม ร่วมใจร่วมคุณธรรม   พร้อมบังเกิดมหาปณิธานกว้างไกล ที่จะประกาศคุณอันล้ำค่าแห่งธรรมะ ก่อเกิดอริยภาพภายในสำแดงสู่ศักยภาพภายนอกได้อย่างสมบูรณ์

     ดังนั้น  การตอบแทนพระมหากรุณาธิคุณพระอนุตตรธรรมมารดา รู้สำนึกจริงใจ ขอขมาผิดบาป ติดตามสายทอง ฉุดช่วยมวลน้องพี่ให้พ้นทุกข์ บรรลุปณิธาน   

     ต่อพระคุณแห่งบรรพจารย์ น้อมสืบสานเทียนมิ่ง ด้วยจิตจงรักมโนธรรม ดำรงความ     เที่ยงธรรม อุทิศเพื่อธรรม ไม่หันหลังต่อธรรม       

     ต่อพระคุณแห่งไป๋สุ่ยเซิ่งตี้ ปู้ซิวสีผู่ซ่า รู้ดำรงขวัญวิญญาณมุ่งมั่น ร่วมสืบสานเจตนาปณิธาน ไม่ทำโดยพลการ

     เป็นตัวแทนพระวิสุทธิอาจารย์ รู้ตระหนัก  ร่วมแบกคานงานโปรดสามโลก ศรัทธา อุทิศ เสียสละด้วยความจริงใจ ไม่หวังตอบแทน ส่งเสริมอุ้มชูปลูกฝังบุคลากร เพื่อเชื่อมโยงกับอีกหมื่นพันเวไนย นี่คือการกตัญญูโดยแท้
เข้าใจไหม

     บทความนี้เป็นหมวดความที่สี่  ในหมวดความอื่นอื่น หมวดนี้เรียกว่าเตี่ยนฉวนซือ
เข้าใจไหม

หมวดที่ 2 พระธรรมจารย์

หนึ่งในแปดเซียน หลี่เถียไกว่ เมตตา :
ประทานไว้เนื่องในโอกาสประชุมธรรม 2 วัน ณ พุทธสถานไท่ผู่  จ.จันทบุรี
วันเสาร์ที่  29  ตุลาคม  พ.ศ.2554
สายธรรม ฟาอีฉงเต๋อ



          กาลอุบัติมาของพระธรรมจารย์แต่ละยุคสมัย เป็นไปตามวาระฟ้ากำหนด เป็นเรื่องแยบยลลึกล้ำ ฐานบารมีแต่ละพระภาค เป็นไปตามมหาปณิธานตั้งไว้ สืบต่อไปไม่สิ้นสุด พระประสงค์มีเพียงหนึ่งเดียว ปรกโปรดเวไนย   กอบกู้ชีวิตจิตญาณเก้าหกชายหญิง   คืนกลับรากต้นกำเนิดเดิม

          การเพียรบำเพ็ญธรรม ถูกทดสอบเคี่ยวกรำ รับความทุกข์ยากลำบาก นานัปการ เพื่อรักษาธรรมา พิทักษ์พระโองการฟ้า จึงมุ่งมั่นจิตธรรม บุกเบิกเผยแผ่ธรรมไม่ย่อท้อ ต่างมิได้รักตัวกลัวตาย ใช้มหาเมตตาธรรม ขันติธรรม ผ่านการทดสอบมาได้ พลังศรัทธาจริงใจ ย่อมได้รับธรรมานุภาพคุ้มครองจากฟ้าเบื้องบน  ทำงานธรรมะด้วยมีพระโองการฟ้า  เป็นประจักษ์หลักฐานยืนยัน
ด้วยเหตุนี้ วิธีอนุตตรธรรมจึงสืบทอด พงศาธรรมาจารย์แห่งยุค ประกาศวิถีธรรมสู่ครัวเรือนอย่างกว้างขวาง ชุบชูชีวิต เวไนย เบิกทางสันติสุข  เพื่อโลกนิรันดร์กาล

          เพราะฉะนั้น เพื่อแสดงความกตัญญุตาธรรม ผู้บำเพ็ญธรรมกาลยุคขาว พึงสำนึกคุณ เจริญรอยตามปฏิปทาแนวทางของพระธรรมาจารย์ ผู้บำเพ็ญมิอาจผิดเพี้ยนจากรากต้นกำเนิดเดิมเด็ดขาด เมื่อรู้รากต้นกำเนิด มิอาจที่จะละทิ้งพุทธสัมพันธ์ของตนเอง ร้อยพันปีผ่านมา บัดนี้ สตรีได้รับธรรมไม่ต่างจากบุรุษ นับเป็น มหาบารมีคุณจากพระธรรมจาริณี ที่มิอาจลบลืมได้เลย แสดงความกตัญญุตาธรรมของผู้บำเพ็ญ ย่อมได้แก่การแสดงออก คือเจริญรอยตาม ปฏิปทา ศีล จริยวัตร พุทธระเบียบวินัย อันเป็นหนึ่งเดียวกัน พร้อมกับได้นำปฏิบัติคุณธรรมอันประเสริฐยิ่ง จนเป็นแบบอย่าง ต่อผู้บำเพ็ญด้วยกัน และชนทั้งหลายทั่วปฐพี นี่คือการตอบแทนพระคุณแล

          พระพุทธะได้กล่าวไว้ มีฤๅที่ศิษย์ธรรมกาลยุคขาว จะไม่ดื่มน้ำรำลึกหวนต้นธาร มรรคาประเสริฐที่แสดงออก ย่อมได้แก่ การบำเพ็ญ ปฏิบัติ เทิดทูนธรรมะ เคารพบรรพจารย์ จริงใจ เคร่งครัด สำรวมตน รู้กาลเทศะ วางตนสง่างาม เป็นแบบอย่างต่อผู้พบเห็น ให้ผู้อื่นน้อมรับเอาไปปฏิบัติตาม ย่อมได้รับผลธรรมานุภาพประเสริฐนั่นแล




พระโพธิสัตว์อนุศาสน์ เมตตา :
ประทานไว้เนื่องในโอกาสประชุมธรรม 2 วัน ณ พุทธสถานไท่ฮั่น จ.เพชรบุรี
วันอาทิตย์ที่ 13  พฤศจิกายน  พ.ศ.2554
สายธรรม ฟาอีฉงเต๋อ


          คำโบราณกล่าว “ไม่มีวิสุทธิอาจารย์ถ่ายทอดให้ อย่าได้พูดถึงธรรมญาณ” นั่นคือ หากไม่มีผู้ชี้ทางให้ จะรู้ถึงจิตญาณตนได้อย่างไร

          ในธรรมกาลยุคขาว นับเป็นความโชคดีเพียงใด ที่มีพระธรรมาจารย์และพระธรรมจาริณี สนองรับพระโองการฟ้าร่วมกัน เป็นพระวิสุทธิอาจารย์แห่งยุค ปรกโปรดกว้างทั้งสามภพ ฉุดช่วยเวไนยทั้งชายหญิง บำเพ็ญร่วมกันอย่างเสมอภาค    เพื่อพ้นจากห้วงทุกข์กลับคืนบ้านเดิม
   
          การปรกโปรดสามภพเป็นภาระหนักและยิ่งใหญ่  ทั้งฉุดช่วยให้ได้ขึ้นเรือธรรมและส่งเสริมอุ้มชู ทั้งเป็นสื่อกลางให้ชำระหนี้กรรม และดูแลบรรพชนลูกหลานให้ได้รับบุญกุศลจากผู้บำเพ็ญ   กราบขอประทานนิรโทษกรรมให้แก่ผู้ที่ผิดพลาดไป ทั้งยังปกป้องผองภัยให้ลูกศิษย์ อีกทั้งในวาระโอกาสต่างๆยังทรงเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย มาคุ้มครองรักษา และประทานโอวาท เพื่อส่งเสริมให้ลูกศิษย์ทั้งหลายได้บังเกิดจิตศรัทธามุ่งมั่นปฏิบัติบำเพ็ญ

          อันว่า “เป็นศิษย์อาจารย์หนึ่งวัน  ตราบชีพนั้นผูกพันดุจพ่อลูก” ฉะนั้น ผู้บำเพ็ญทั้งหลายพึงรู้ถึงพระคุณอันยิ่งใหญ่แห่งพระธรรมาจารย์  ศึกษาพระจริยวัตร  ยิ่งมุ่งมั่นเจริญก้าวตาม  เมื่อรู้ถึงมหาปณิธานปฏิปทาแห่งพระองค์  ต้องรู้สืบสานให้ลุล่วง  ร่วมแบกรับภาระอันยิ่งใหญ่  เป็นเสาคานเพื่อฉุดช่วยเวไนยใต้หล้านี้  กลับคืนแดนนิพพาน นี่คือการกตัญญูต่อพระธรรมาจารย์ 
เข้าใจไหม


Credit : ฉงเต๋อเว็บบบอร์ด

เขาและเธออยู่กันเพียงลำพัง ไม่มีลูกหลาน
สามีอายุมากกว่า ตอนนี้ดูชราลงไปมาก ส่วนภรรยายังแข็งแรง
ด้วยสุขภาพของสามีที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก เขาเคยบอกภรรยาว่า
“หากวันผมจากไป คุณแต่งงานใหม่ได้นะ ผมไม่ว่า”
“ฉันไม่มีทางแต่งงานใหม่ ฉันจะอยู่กับคุณตลอดไป อย่าจากฉันไปนะ ฉันกลัวความโดดเดี่ยว!” ภรรยากอดสามีไว้แน่น

อยู่มาวันหนึ่ง เขาและเธอไปปีนเขา สามีพลัดตกหน้าผา ทำให้ทั้งแขนและขาใช้การไม่ได้อีกต่อไป เขาจึงต้องนั่งรถเข็น เวลากินข้าวก็ต้องให้ภรรยาเป็นคนป้อน แม้แต่เรื่องอุจาระปัสสาวะ ก็ต้องให้ภรรยาเป็นผู้ชำระทำความสะอาด เพราะไม่มีบุตรสืบสกุลและไม่มีญาติที่ไหนแล้ว แม้เขาและเธอจะลำบากในการดำเนินชีวิต แต่ก็ยิ่งทำให้ทั้งคู่รักและถนอมกันมากขึ้น

อยู่มาวันหนึ่ง คุณหมอได้แจ้งให้เขาและเธอทราบว่า ผู้เป็นสามีเป็นมะเร็ง
เหมือนเคาระซ้ำกรรมซัด จากสภาพร่างกายที่ไม่ปกติอยู่แล้ว ตอนนี้เขาต้องมาทนทุกข์ทรมานกับโรคร้ายและเคมีบำบัดที่แสนจะเจ็บปวดแสนสาหัส
คุณหมอได้สอบถามเขาว่า
“คุณมีสิทธิ์เลือกการุณยฆาตนะครับ คุณจะเลือกไหม?”
“ไม่ครับคุณหมอ ผมเชื่อว่าผมยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกนาน!” ชายชราพูดแล้วก็หัวเราะให้กับหมอ
“ตอนนี้เป็นเพราะอาการของคุณยังไม่หนักมาก คุณอาจทนทานกับความเจ็บปวดได้ แต่เมื่อมะเร็งลามกลายเป็นระยะสุดท้าย ร่ายกายของคุณอ่อนแอมากเกินไป คุณจะทนไหวหรือ?” คุณหมอกล่าวขึ้นด้วยความเป็นห่วง

แม้ภรรยาของเขาจะสะเทือนใจกับสิ่งที่ได้ยิน แต่เธอก็ยังยินดีที่จะดูแลสามีผู้อาภัพเป็นอย่างดี แต่เมื่อเห็นสามีต้องทุกข์ทรมานกับโรคร้าย ใบหน้าของเขาที่ซูบผอมและอิดโรยลงวันแล้ววันเล่า เธอก็ได้แต่กล้ำกลืนความเจ็บปวดนั้นไว้ ไม่กล้าแสดงออกมาให้สามีได้เห็น

อยู่มาวันหนึ่ง เธอได้ถามสามีของเธอว่าทำไมไม่เลือกสิ่งที่คุณหมอเสนอ
สามีของเธอยิ้มและตอบว่า
“ผมเป็นผู้ชายนะ จะเลือกฆ่าตัวตายด้วยวิธีการุณยฆาตได้อย่างไร?”
“โธ่! คุณผู้ชายคะ ตอนนี้คุณไม่ต่างอะไรจากเด็กน้อยที่มีพี่เลี้ยงอย่างฉันคอยดูแลเลยนะคะ ยังมาทำเป็นเก่งอีก!” เธอกล่าวขึ้นแล้วก็พากันหัวเราะ แท้ที่จริงแล้ว เธอดีใจที่สามีไม่เลือกการุณยฆาตแล้วจากเธอไปอย่างไม่มีวันกลับคืน

ยิ่งเวลานานเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกสงสารสามีมากเท่านั้น เธอไม่กล้ารั้งสามีให้อยู่ต่อเป็นเพื่อนเธอได้อีกต่อไป เธอขอร้องให้เขาเลือกการุณยฆาต เขาไม่เพียงแต่จะไม่รับปากในสิ่งที่ภรรยาขอ เขายังกุมมือเธอไว้แน่น คุณหมอและพยาบาลต่างรู้สึกอัศจรรย์ใจในความเข้มแข็งของคนไข้ชราคนนี้ ชายชราผู้นี้กำลังต่อกรกับพญามัจจุราชอย่างกล้าหาญ แต่ทุกคนต่างก็รู้ว่าเขาต้องทุกข์ทรมานมากเพียงใด แต่ทุกคนก็ไม่เข้าใจว่าชายชราผู้นี้จะทนทรมานมีชีวิตอยู่ต่อไปทำไมกัน?

บ่ายวันหนึ่ง ภรรยาของเขาก็หลับอย่างไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก
ณ งานฝังร่างของภรรยาผู้เป็นที่รัก ชายชราไม่มีแม้แต่หยดน้ำตา นางพยาบาลได้เข็นรถพาเขามาอยู่ตรงหน้าหลุมศพภรรยา
ภรรยาของเขานอนสงบนิ่งอยู่ในโลงศพ ชายชราได้แต่ยิ้มให้กับภรรยา
นางพยาบาลทนสงสัยต่อไปอีกไม่ได้
“พวกเราคิดว่าคุณรักภรรยามาก ก็เลยไม่อยากจากเธอไปจึงพยายามมีชีวิตอยู่ต่อ”
“คุณพูดถูกแล้ว ผมไม่อาจทิ้งเธอไป ผมจึงพยายามมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อเธอ ผมกลัวเธอร้องไห้ กลัวเธอโดดเดี่ยวและอยู่ลำพังไม่ได้หากผมต้องจากเธอไปก่อน!”
“ตั้งแต่วันที่ผมแต่งงานกับเธอ ผมก็สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำให้เธอร้องไห้เป็นเด็ดขาด แต่วันที่ผมนอนขดทรมานอยู่บนเตียงในวันนั้น ผมเห็นเธอร้องไห้เป็นครั้งแรก คุณรู้ไหม ผมเจ็บปวดมากกว่าโรคที่รุมเร้าผมซะอีก ผมผิดสัญญา เพราะผมทำให้เธอร้องไห้เพราะผมในครั้งนั้น”
นางพยาบาลได้แต่กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้มันไหล แล้วก็เข็นเขาออกมา

ผ่านไปอีกสองวัน ชายชราก็นอนหลับแล้วจากไปอย่างไม่มีวันตื่น
ใบหน้าที่อิดโรยเพราะโรคร้ายของเขาเปื้อนด้วยรอยยิ้มบางๆอยู่บนใบหน้าอย่างสุขใจ..........

Credit : นุสนธิ์บุคส์
https://www.facebook.com/NusonBooks/posts/420989651402466:0

เพราะครับอันนี้ ฟังไป3รอบ เพลินเบย

โกดคือโง่โมโหคือบ้า